MMA/SMAW

MMAManual Metal Arc Welding, czyli spawanie elektrodą otuloną, zwane również jako SMAWShielded Metal Arc Welding.

To metoda spawania łukowego, za pomocą elektrody metalowej pokrytej otuliną topnika. Dostarczony prąd stały lub przemienny (w zależności od wymagań) generuje łuk elektryczny między elektrodą a łączonymi metalami. W trakcie spawania otulina rozkładana jest w wyniku wysokiej temperatury, dostarczając substancje gazowe, służące jako gaz osłonowy i żużel. Oba te elementy chronią spoinę przed wpływem powietrza atmosferycznego, a żużel dodatkowo osłania spoinę, zmniejszając szybkość jej stygnięcia.

Jest to jedna z najpopularniejszych metod spawania, a składa się na to przede wszystkim uniwersalność i prostota użytego sprzętu, jak i samego procesu. Najczęściej spotykana metoda w przemyśle konserwacyjnym i naprawczym. Mimo szerzącej się popularności spawania drutem rdzeniowym, to właśnie MMA/SMAW pozostaje najpopularniejszą metodą w budowie konstrukcji stalowych oraz w produkcji przemysłowej. Metoda jest stosowana głównie do spawania elementów stalowych (w tym stali nierdzewnej) oraz żelaza. Używana także do spawania stopów glinu, miedzi i niklu.

Początki takiego spawania

Od momentu odkrycia łuku elektrycznego w 1800 roku, spawanie elektryczne wpadło w pewien marazm i przez osiemdziesiąt lat prawie się nie rozwijało. W 1885 roku Rosjanin Nikołaj Benardos i Polak Stanisław Olszewski wynaleźli zupełnie nową elektryczną metodę spawalniczą nazwaną przez nich Elektrogefest. Nazwa była złączeniem słów – elektryczność i Hefajstos (grecki bóg ognia). Panowie zadbali także o wymyślenie oryginalnej spawarki transformatorowej zasilanej prądem zmiennym, elektrody nietopliwej umieszczonej w uchwycie, kable łączące i zacisk masy. Proces oparty był na wykorzystaniu zjawiska łuku elektrycznego. Dość szybko się upowszechnił, bowiem był bardzo prosty w użytkowaniu. Do tego nawet stopnia, że w październiku, tego samego roku, obaj panowie otrzymali francuskie patenty, a jednocześnie wyznaczyli nowy etap w rozwoju nowoczesnego spawalnictwa.

W 1888 roku Nikołaj Sławianow odkrył topliwą elektrodę metalową, która zastąpiła dotychczasowe nietopliwe, a w 1900 roku A.P. Strohmeger i Oskar Kjellberg stworzyli pierwsze elektrody otulone. Ten pierwszy użył do ich produkcji gliny i wapnia, natomiast drugi – moczył stalowy drut w mieszaninie węglanów i krzemianów.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>